تصويري خيالي از يک سياره‌ي سنگي فراخورشيدي که به دور کوتوله‌اي سرخ مي‌گردد

ولي يك مدل كامپيوتري جديد نشان مي‌دهد كه اگر چنين سياره‌هايي در مدارهاي بیضی حركت كنند، مي‌توانند مناطقی مناسب برای پیدایش و بقای حیات داشته باشند.

ماه نیز حركت نوساني مشابهی را انجام مي‌دهد. مدت زماني كه صرف چرخش حول محورش مي‌كند با زماني كه يك بار به دور سياره‌ي ما مي‌چرخد برابر است. بنابر این همیشه یک روی آن به سمت زمین است. اما چون مسير ماه به دور زمين كاملا دايره اي نيست، سرعت مداریش گاهي اوقات از سرعت چرخش دورانی آن كمتر يا بيشتر مي شود. تفاوت بين این دو حركت باعث مي‌شود تا ما بتوانیم اندکي از لبه‌های ماه را نیز ببینیم. اگر روي ماه بايستيد، خواهيد ديد كه جای زمين در آسمان تقریبا ثابت است و تنها اندکی نوسان می‌کند.

اين اثر مي‌تواند احتمال وجود حیات را روي سیاره‌هایی که به دور ستارگان كوچك و كم نور به نام كوتوله‌هاي سرخ می‌گردند، افزايش دهد. دلیل این امر این است که کمربند حیات این گونه از ستاره‌ها بسیار نزدیک به ستاره است و اگر سیاره‌ای در این ناحیه وجود داشته باشد، به احتمال زیاد در حالت قفل گرانشی با ستاره‌ی مادر خود قرار می گیرد و می‌تواند در مرزهای سایه روشن خود، میزبان حیات باشد.